بحثی در موجودیت جهان هستی:
ما براي شناخت دنياي اطرافمان متوسل به پنج حسي هستيم كه رابط ما (نفس ما) و دنياي خارج هستند.بطور كلي شناختي که ما از دنياي خارج داريم از طريق يك سري سيگنال هاي الكتريكي حاصل مي شود كه توسط ابزارهاي مورد استفاده ي حواس پنجگانه (پوست، چشم، زبان، تارهاي بويايي بيني و پرده ي گوش) به مغز ارسال مي شود تا تجزيه تحليل شده و در نهايت نفس ما آن اطلاعات را بعنوان واقعيت موجودي جهان پيرامون بپذيرد.
اطلاعات خاصي كه از دنياي اطراف از طريق ورودي ها (همان ابزارهاي پنج گانه) وارد كالبد آدمي مي شود، توسط مغز پردازش شده و به اطلاعات مورد قبول نفس تبديل مي شود و ما كه در ارتباط مستقيم با نفس خود مي باشيم، جهان اطراف را شناخته و وجود آنرا باور مي كنيم.
ولي مساله اينجاست كه تا چه حد مي توان به صحت اين اطلاعات اطمينان داشت؟
از آن گذشته چطور مي توان از خطاي نسبتا بالاي حواس پنجگانه چشم پوشي كرد؟
